Dağın Fısıldadığı Gerçek: Sessizliğin Ortasında Kendini Bulmak

1

BEĞENDİM

ABONE OL

News

Kartpostallardaki büyüleyici kar manzaralarının ardında; şehir insanının çoktan unuttuğu dayanışma, emek ve yalın bir yaşam kültürü yatıyor.

Kartpostallarda görünen bembeyaz kar örtüsü, sislerin arasından yükselen çam ağaçları ve kuş sesleri… Çoğumuzun uzaktan bakıp hayran kaldığı bu tablo, aslında içinde derin zorluklar barındıran bir hayatın vitrinidir. Çünkü dağ, insana sadece seyrine doyumsuz bir güzellik sunmaz; aynı zamanda sabrı, emeği ve en önemlisi dayanışmayı öğretir.

Şehirde yaşayanlar için birkaç saatlik elektrik kesintisi büyük bir kriz sayılabilir. Dağda ise bazen kar yolları kapatır, bazen şiddetli bir fırtına dış dünyayla iletişimi koparır. Buna rağmen orada hayat durmaz. İnsanlar bir an bile tereddüt etmeden birbirinin kapısını çalar, ihtiyacı olanın yardımına koşar. Çünkü dağda tek başına ayakta kalınamayacağını herkes bilir. Dağ, komşulukla güzeldir.

Egzoz Kokusu Değil, Islak Toprak
Sabah uyandığınızda sizi egzoz dumanı değil, ıslak toprağın ferahlatıcı kokusu karşılar. Pencerenizi açtığınızda gürültülü korna sesleri yerine rüzgârın ağaçlarla fısıldaşmasını dinlersiniz. Günün telaşı bile şehirden farklıdır; aceleden ziyade üretmeye dayanır. Bahçeyle uğraşmak, odun taşımak, hayvanlara bakmak, kışa hazırlanmak… Her mevsinin kendine has bir mesaisi ve hikâyesi vardır.

Fakat bu yaşamı romantik bir masaldan ibaret sanmak büyük bir yanılgı olur. Özellikle kış aylarında ulaşım ağırlaşır; eğitim, sağlık ve kamu hizmetlerine erişim zorlaşır. İşte bu imkânsızlıklar yüzünden gençler doğdukları topraklardan ayrılmak zorunda kalıyor. Dağ köyleri boşaldıkça da yalnızca taş binalar değil; anılar, gelenekler ve yüzyılların birikimi olan o köklü hafıza sessizce kaybolup gidiyor.

Bir dağın gerçek zenginliği yalnızca heybetli ormanları değildir; o dağda yaşamayı sürdüren insanlardır. O insanların ürettiği baldır, reçeldir, ekmektir… Çocukların sokakta güvenle oynayabildiği, yaşlıların birbirine hâlâ ismiyle seslendiği o samimi yaşam kültürüdür.

Biz Dağlara Aitiz
Unutmamak gerekir: Dağlar bize ait değil, biz dağlara aitiz. Onları korumak, sadece doğayı korumaktan ibaret değildir; o dağlarda süren yaşamı, emeği ve umudu da ayakta tutmaktır.

Belki şehirler daha hızlı büyüyor, belki ışıkları geceleri daha parlak. Ama insan bazen en büyük huzuru, yıldızların sokak lambalarından daha çok aydınlattığı o dingin dağ gecelerinde buluyor. Çünkü dağ insana sahte vaatlerde bulunmaz; sadece kendisi olabileceği yalın bir hayat sunar.

Belki de bu yüzden, bir kez dağın sesini gerçekten duyanlar, o sessizliği ömür boyu unutamıyor.