İnsana Dair Bir İnsan Meselesi

4

BEĞENDİM

ABONE OL

News

Hayat, çoğu zaman büyük olaylardan değil; küçük insan hayallerinden ibarettir. Bir bakışta saklanan kırgınlık, söylenmeyen bir teşekkür, geç kalınmış bir özür, duyulmayı bekleyen bir cümle… Aslında her gün karşılaştığımız şeylerin çoğu, bir insan meselesidir.

Yaşam koçluğu yaptığım yıllar boyunca şunu gördüm: İnsanın en büyük mücadelesi hayatla değil, çoğu zaman kendisiyle oluyor. Hepimiz mutlu olmak, huzur bulmak, sevilmek ve değer görmek istiyoruz. Ancak çoğu zaman kendi sesimizi duymayı unutuyoruz. Başkalarının beklentileri, toplumun dayattığı kalıplar ve bitmek bilmeyen “yetişme” telaşı içinde, kim olduğumuzu ve aslında ne istediğimizi gözden kaçırabiliyoruz.

Bir insan meselesi tam da burada başlıyor. Kendine karşı ne kadar dürüstsün? Seni mutsuz eden şeyleri görmezden gelerek nereye kadar ilerleyebilirsin? Sürekli başkalarını memnun etmeye çalışırken en son ne zaman kendine “ben gerçekten iyi miyim?” diye sordun?

Yaşam koçluğu insanlara akıl vermek değildir. Bir insanın kendi cevaplarını bulabilmesi için ona eşlik etmektir. Çünkü hiç kimse kendi hayatının uzmanından daha iyi bir yol gösterici olamaz. Bazen ihtiyaç duyduğumuz şey; yargılanmadan dinlenmek, fark edilmek ve içimizde zaten var olan gücü yeniden hatırlamaktır.

Değişim, büyük adımlarla başlamaz. Bazen bir “hayır” diyebilmekle, bazen bir özrü kabul etmekle, bazen de yıllardır ertelenen bir hayale ilk adımı atmakla başlar. İnsan, kendini tanımaya başladığında dönüşüm de kaçınılmaz olur. Belki bugün durup kendinize şu soruyu sormalısınız: Hayatımı gerçekten ben mi yaşıyorum, yoksa benden beklenen hayatı mı sürdürüyorum?

Bu sorunun cevabı kolay olmayabilir. Ancak doğru sorular, doğru kapıları açar. Unutmayın; hayat sizi olduğunuz yere getiren seçimlerin toplamıdır. Bundan sonra gideceğiniz yeri ise, bugünden itibaren alacağınız kararlar belirleyecektir. Mesele mükemmel insan olmak değil, kendini tanıyan, sorumluluğunu alan ve her şeye rağmen yeniden ayağa kalkabilen bir insan olabilmektir.

Hayatın en önemli yolculuğu bir yere varmak değil, kendine varabilmektir. İnsanlara hazır reçeteler sunmak değil, onların içindeki cevheri yeniden fark etmelerine eşlik etmek için vardır. Ve hayatın asıl bize sormak istediği soru şudur: “Sana verilen bu ömrü, gerçekten kendin olarak yaşayabildin mi?”

Hayat ertelemek için fazla kısa; kendinden vazgeçmek için de fazla değerlidir. Bir gün bu hayattan geçip gideceğiz. Geriye şu soru kalacak: “Başkalarının yazdığı hayatı mı yaşadım, yoksa kendi hikâyemi yazacak cesareti gösterdim mi?” İşte bütün mesele budur. Kendine dönebilen insan, dünyayı da değiştirebilir. Gerçek dönüşüm, insanın içinde verdiği o sessiz ama cesur kararla başlar. “Artık hayatımın seyircisi değil, kahramanı olacağım.”

Ne demiştik; insana dair bir insan meselesi. Bu çağın insanı yorgun. Kalabalıklar içinde yalnız, sosyal medyada görünür ama kendi içinde kayıp. Herkes birbirine nasıl yaşaması gerektiğini anlatıyor; ama kimse şöyle bir durup nasıl hissettiğini sormuyor.

Bir insan meselesi bu… Bir annenin çocuklarını uyuduktan sonra sessizce döktüğü gözyaşı… Bir babanın güçlü görünme çabası… Genç bir insanın kim olduğunu bulma telaşı… Yıllarca başkaları için yaşayan bir kadının, bir sabah uyanıp “Peki ya ben?” diye sorması…

Hayat başkalarının alkışını toplama yarışı değildir. Hayat, kendini inkar etmeden yaşayabilme cesaretidir. Belki de insanın olgunluğu, her sorunun cevabını bilmekte değil, hangi sorularla yaşamayı öğrendiğinde saklıdır.

Kimsin? Neyi savunuyorsun? Neyi sırf alışkanlık olduğu için taşıyorsun? Ve en önemlisi… Bir gün her şey bittiğinde geriye kalan insanı sevebilecek misin?

Ve belki de bu çağın en marjinal eylemi şudur: Herkesin bir başkası olmaya çalıştığı bu dünyada, kendin kalabilmek. İnsana dair bütün meselelerin tek bir şu soruda saklıdır: Hayata gerçekten yaşamak için mi geldin, yoksa sadece geçip gitmek için mi? Cevabını bulduğun gün hayat değişmez belki ama sen değişirsin… Ve bazen, bir insanın değişmesi; bir ömrün yönünü de değiştirmeye yeter.

İnsana dair her mesele, insanın kendisinde başlar. Kendinden vazgeçme, bütün mesele bu.

“Bu çağın en büyük cesareti; kendin kalarak insan olmaktır.” Ömür geçer, geriye nasıl bir insan olduğun kalır. İnsana dair bir insan meselesidir bu…

Bir gün bir bilgeye sormuşlar: “İnsan olmak nedir?” Bilge elindeki aynayı uzatmış ve şöyle demiş: “Gençken herkes dünyayı değiştirmek ister. Biraz büyüyünce karşısındakini değiştirmeye çalışır. Yaş aldıkça çocuklarını değiştirmek ister. Ama ömrünün sonunda aynaya bakıp şunu fark eder: Keşke önce kendimi anlamayı öğrenseydim.” Sonra aynayı masaya bırakıp eklemiş: “Dünyanın en uzun yolu, insanın kendine doğru attığı ilk adımdır.”

Aynaya baktığında karşındaki yabancının sen olduğunu fark ettiğinde, o gördüğün yabancıyla tanışmayı unutma. Çünkü insana dair insan meselesi, insanın ta kendisidir.