En Büyük Devrim, İnsanın Kendisine Dürüst Olmasıdır

1

BEĞENDİM

ABONE OL

News

Devrim deyince aklımıza hep büyük meydanlar gelir. Yıkılan düzenler… Yükselen sesler… Kalabalıklar… Sloganlar… Oysa insanın gerçekleştireceği en büyük devrim, sessizlik içinde olur. Kimsenin alkışlamadığı, kimsenin görmediği, kimsenin haberdar olmadığı bir anda… Bir sabah aynaya bakarken. İnsanın en büyük cesareti, dünyaya karşı değil; kendisine karşı dürüst olabilmesidir. Kendine şu soruyu sorabilmesi: “Ben gerçekten mutlu muyum?” Ve cevabı hoşuna gitmese bile ondan kaçmaması…

Bizler, çoğu zaman başkalarına karşı dürüst olmayı bir erdem olarak öğrendik. Yalan söylememeyi, aldatmamayı, kandırmamayı… Ama kimse bize insanın en çok kendisine yalan söylediğini anlatmadı.

“İyiyim”, “Alıştım”, “Böylesi daha doğru”, “Zaten başka çarem yok”, “Biraz daha sabredeyim”, “Bir gün değişir.”

Ne kadar tanıdık cümleler, değil mi? İnsan bazen başkaları tarafından değil, kendi kurduğu cümlelerin içinde esir alınır. Kendisini kandırmanın en tehlikeli yanı da budur: Acıtmadığı için değil… Yavaş yavaş uyuşturduğu için fark edilmez. Bir bakarsın sevmediğin bir hayatın içinde yıllar geçmiş. Bir bakarsın hiç istemediğin ilişkileri sürdürmüşsün. Bir bakarsın sırf ayıp olur diye sustukların, içindeki en değerli parçaları senden alıp götürmüş. Bir bakarsın, herkese yetişirken kendine geç kalmışsın.

Ve en acısı… Bunu sana kimse yapmamıştır. Sen, kendine rağmen yaşamayı öğrenmişsindir. İşte tam burada oturup düşünmek gerekir. Çünkü insanın en büyük trajedisi hata yapmak değildir. Kendisine ait olmayan bir hayatı, kendi hayatı sanarak yaşamaya devam etmesidir.

Bugün birçok insanın iyi bir işi var ama huzuru yok. Ailesi var ama aidiyet hissi yok. Yüzlerce takipçisi var ama tek bir gerçek sohbeti yok. Gülümsediği fotoğrafları var ama içten gelen kahkahaları yok. Hiç bu kadar görünür olmamıştık. Ama hiç bu kadar görünmeden yaşamamıştık. Çünkü çağımızın hastalığı yalnızlık değil; kendine yabancılaşmaktır. En acı tarafı ise insanın bunu fark ettiğinde değil, fark etmeye başladığında başlamasıdır.

Kendine dürüst olmak kolay değildir. Çünkü dürüstlük bazen sana şunu söyletir:

Ben mutsuzum.

Bu ilişki beni tüketiyor.

Bu iş artık beni temsil etmiyor.

Bu öfkenin altında kırgınlık var.

Ben başkalarının beklentilerine göre yaşamıyorum.

Yoruldum…

İnsan için en ağır yüklerden biri de güçlü görünme zorunluluğudur. Oysa güç, hiç düşmemek değildir; düştüğünü inkar etmemektir. Yorulduğunu kabul etmektir. Gerekirse yeniden başlamaktır. Yeniden başlamak zayıflık değil, farkındalığın cesaretidir. Belki de bu yüzden en büyük devrim; başkalarını değiştirmeye çalışmak değil, kendini kandırmayı bırakmaktır.

Çocuklarımızı değiştirmek istiyoruz. Eşlerimizi değiştirmek istiyoruz. Toplumu değiştirmek istiyoruz. Siyaseti, sistemi, ekonomiyi… Ama aynanın karşısında duran insana aynı soruyu sormuyoruz: Sen neyi değiştirmeye hazırsın? İnsanın hayatını değiştiren cevaplar, suçladığı yerlerde değil; sorumluluk aldığı yerde başlar.

Ve hayır… Kendine dürüst olmak, her şeyi bırakıp gitmek değildir. Bazen gitmektir. Bazen kalmaktır. Bazen affetmektir. Bazen sınır çizmektir. Ama her durumda, kendi gerçeğini inkar etmemektir.

Bu çağın en büyük cesareti güzel görünmek değil, gerçek olmaktır. Bu çağın en büyük zenginliği para değil, iç huzurdur. Bu çağın en büyük yoksulluğu ise vicdanını ve kendini kaybetmektir.

Bir gün bu hayat sona erecek. Unvanlar bitecek. Kartvizitler eskiyecek. Sahip olduklarımız bir başkasının olacak. Geriye sadece şu soru kalacak: Ben gerçekten kendim olarak yaşayabildim mi?

İşte insanın ömrü boyunca cevaplaması gereken en önemli soru budur. İnsan dünyayı fethedip kendisini kaybettiğinde kazanmış sayılmaz. Ama kendisini bulduğunda… Belki bütün savaşları bitmez. Belki bütün yaraları iyileşmez. Fakat ilk kez, kendi hayatının içinde misafir değil, sahibi olur.

Ve unutmayın… En büyük devrim, meydanlarda değil; insanın içinde başlar. İnsan, kendine dürüst olabildiği gün özgürleşir. Ve özgürleşen insanın sesi kısık olabilir… Ama artık hayatı, kendisine ait olur.

Kendine yalan söylemeyi bıraktığın gün, hayatın değişmeye başlar.