Ben Normalde Kimsenin Arkasından Konuşmam Ama…

2

BEĞENDİM

ABONE OL

News

“Ben normalde kimsenin arkasından konuşmam ama…”

Bu cümleyi duyduğunuz anda bilin ki birinin hayatına dair gizli servis raporu açılacak. Çünkü bu cümlenin devamı hiçbir zaman hayırlı bitmez.

“Ben normalde kimsenin arkasından konuşmam ama…”
“Şimdi sana bir şey söyleyeceğim, aramızda kalsın…”
“Ben aslında söylemek istemiyorum ama…”

İşte o “ama” var ya… Dedikodunun kırmızı halısıdır.

Bir insan “ama” dediyse, birazdan bir başkasının medenî hâli, aşk hayatı, ekonomik durumu, aile ilişkileri ve mümkünse çocukluk travmaları masaya yatırılacaktır. Hem de çay eşliğinde. Bizde dedikodu öyle kuru kuru yapılmaz. Yanında ikram vardır.

En komik tarafı da şu: Dedikodu yapan insanların büyük bölümü kendisini dedikoducu olarak görmez. Onlara göre yaptıkları şey: “Ben sadece olanı anlatıyorum.”

Tabii… Olanı anlatıyorsun. Ama nedense olayın içine biraz yorum, biraz tahmin, biraz da “Ben zaten başından beri anlamıştım” sosu ekliyorsun. Ortaya çıkan şey artık haber değil. Netflix dizisi. Üstelik senaristi belli değil, finali hiç belli değil.

Bir de şu cümleye bayılıyorum: “Ben onun kötülüğünü istemem.” Arkasından yaklaşık 40 dakikalık karakter analizi geliyor.

“Şöyle biri…”
“Böyle yaptı…”
“Zaten ben onun gözlerinden anlamıştım…”

Cancağızım gözlerinden ne anladın? MR cihazı mısın? İnsanın bakışından bütün hayat hikâyesini okumaya başladık. Bir de üstüne: “Ben sezgilerime çok güvenirim.” Sezgi başka bir şey tabii… kafandan senaryo yazmak başka bir şey.

Aslında hepimizin başına gelmiştir. Birileri bizim hakkımızda konuşmuştur. Ve çoğu zaman konuşulan şeyin gerçekle yakından uzaktan alakası yoktur. İnsan burada şunu fark ediyor: Bir insanın seni tanımadan senin hakkında bu kadar çok şey biliyorsa, muhtemelen seni değil, kendi hayal gücünü anlatıyordur. Çünkü dedikodu bilgiyle değil, çoğu zaman eksik bilgiyle beslenir.

Bir cümle duyulur. İki yorum eklenir. Üç kişi birbirine anlatır. Sonra olay sana geri döner. Bir bakarsın, senin yaşadığını sandığın bir hayatı yaşamışsın! Sen bile kendini tanıyamazsın.

Peki neden bu kadar konuşuyoruz? Belki de başkasının hayatına bakmak, kendi hayatımıza bakmaktan daha kolay olduğu için. Kendi yanlışlarımızı sorgulamak zor. Ama başkasının yanlışını masaya yatırmak? Çocuk oyuncağı. Kendi ilişkimizde ne oluyor diye düşünmek zor. Başkasının sevgilisinin neden mesaj atmadığını çözmek? Ulusal güvenlik meselesi.

Ben yine de kimsenin arkasından konuşmam. Ama… Bir dakika… Şimdi aklıma biri geldi değil. Yok yok söylemeyeceğim. Aramızda kalsın. Zaten ben normalde kimsenin arkasından konuşmam. Sadece insanlar önümden geçerken haklarında düşüncelerim oluşuyor. O da dedikodu sayılmaz herhalde. Değil mi?

Kısacası; başkasının hayatını konuşmaya harcadığımız nefesi, kendi hayatımızı güzelleştirmeye harcasak hepimiz biraz daha iyi insanlar olurduk ya da sonuçta herkesin arkasından konuşulabilir; mesele, kendi arkanızdan konuşulacak kadar temiz bir hikâye bırakabilmek.

Sonuç olarak; başkasının hayatını konuşmak kolay, kendi hayatını düzeltmek zor. O yüzden herkes önce kendi hikâyesine baksın; başkasının sayfasını çevirmekle hayat güzelleşmiyor.