İki Teker Bir Yol ve Tekerin Gölgesindeki Melek

1

BEĞENDİM

ABONE OL

News

Bir motor sesi duyulur önce. Uzakta… Sanki gecenin içinden çıkmış, sabah seher vaktinde yeni bir başlangıç gibi, umut, bekleyiş gibi… Ve şehir uykudayken bazı hikâyeler yola çıkmaya hazır bile.

Bazı hikâyeler bir insanla başlamaz. Bir motorun kontağında başlar mesela… Anahtar çevrilir, motor çalışır. Motorun sesi yükselirken aslında yalnızca bir makine harekete geçmez; yolun görünmeyen yolcusuna doğru yol alır.

Rüzgârın yüzünde hissetmenin, virajı usulca almanın, asfaltın üzerinde kilometreleri geride bırakmanın ve her yeni şehirde başka bir manzaraya uyanmanın adıdır. Motorunu seven biri için yol hiçbir zaman sadece bir yerden başka bir yere gitmek değildir. Yol; bazen bir dağın eteklerinde durup manzarayı seyretmektir. Bazen hiç tanımadığın bir kasabada çay içip oranın insanıyla sohbet etmektir. Bazen gün batımını bir virajın başında yakalamaktır.

Hayat bazen planlanmamış güzelliklere yer açmaktır. Yıllar boyunca kaç kilometre yol yapıldı bilinmez. Kaç şehir geçildi, kaç dağ aşıldı, kaç farklı yüz görüldü, kaç kez güneş doğarken yola çıkıldı; belki kilometre göstergesi bunların hepsini sayabilir. Ama hiçbir gösterge motorcunun kalbine sığdırdığı yolları ölçemez.

Bir de kardeşlik vardır bu yolculuğun içinde… Üç motor yan yana geldiğinde artık yalnızca üç kişi yola çıkmış olmaz. Üç ayrı hayat, aynı rotada buluşur. Birbirini bekleyen, birbirinin hızına uyum sağlayan, gerektiğinde aynı yerde duran üç kardeş… Ve arkalarında bıraktıkları kilometreler, aslında gelecekte anlatacakları hikâyelerin ilk cümleleridir. Belki yıllar sonra bir masanın etrafında oturup: “Hatırlıyor musun o yolu?” diye başlayacakları yüzlerce hikâyeleri olacak.

İnsanın hayatında bazı anlar vardır; fotoğraftan daha değerlidir. Yaşamak, görmek, keşfetmek, rüzgâra karışmak, bilinmeyen yolların merakını taşımak. Ve her dönüşte eve yalnızca kilometre değil, yeni bir hikâye getirmek.

Ama bu çizimde bir ayrıntı daha var. Yolun kenarında duran sessiz bir melek… Belki gökyüzünden bakıyor, belki de yolu koruyor. Belki de bu maceranın görünmeyen parçası. Ben ona baktığımda başka bir şey görüyorum. Bazı hikâyelerde kahraman, motorun üzerinde değildir. Bazen kahraman yolun kenarında sessizce duran ve yolculuğun anlamını bilen kişidir.

O melek… Belki de kimsenin fark etmediği… Adı hiçbir kilometre tabelasında yazmayan melek… Ama hikâyenin tam kalbinde duran… O melek… Gizli kahraman… Yolun görünmeyen yolcusu… Ve bu hikâyede, iki tekerin ardında kalan bütün o güzel kilometrelerin sessiz tanığı. Yola çıkmayan sevgi olmaz, yolun kendisi sevgi olur. Bir adamın motorun üzerindeki özgürlüğüne verdiği sesi duyuluyor belki.

Ve bir de bazı insanlar hayatlarımıza tesadüfen girmez. Onlar, hikâyemizin henüz yazılmamış bir cümlesidir.

Kim bilir… Belki motor bir gün yine çalışacak. Bir yol daha başlayacak. Yeni bir şehir, yeni bir insan, yeni bir hikâye çıkacak karşısına. Ve yolun bir yerinde kimsenin fark etmediği bir anda, yine gizli kahraman orada olacak.

Belki yanında, belki arkasında, belki sadece kalbinde. Ama mutlaka hikâyenin içinde. Tam da burada başlıyor hikâye. İki tekerin gölgesinde, bir adamın yolculuğunda. Ve kimsenin fark etmediği o üçüncü hikâye de bitmeyecek yollarda o koruyan melek. Sabahın seher vaktinde gün doğmadan önceki sessiz hâline ses olacak o melek…

İki tekerin üzerinde özgürlüğü, rüzgârın içinde huzuru bulurken, meleğin senin ardında bıraktığın o güzel izleri yolun kendisine dönüştürüyor. Motorcu ve motorunun yolculuğu… Yoluna ışık tutan meleğin, geçtiğin yollara yön vermek için değil, motorunla yolunu sür, rüzgâr sana eşlik etsin. Her virajda yoluna ışık tutan meleğin yanında olsun.

Bazı yollar kalple çizilir, bazı yolcular da kalpte kalır.

Kısadan hisse, bir motorcunun motorunun hikâyesi…