Ben Normaldim, Hayat Bozdu

2

BEĞENDİM

ABONE OL

News

Biz aslında normal insanlardık. Sabah alarm çalınca kalkmaya çalışır, insanlara gerektiğinde “Günaydın” der, kimseye durduk yere bulaşmazdık. Sonra hayat başladı. Önce insanları tanımaya başladık. Sonra insanları tanıdıkça; kendimizi sorgulamaya başladık.

“Acaba” sorun bende mi? diye… Değilmiş… Hayatın küçük bir şakasıymış. Bazı insanlarla tanışınca psikoloji kitabı okumayı değil, kullanım kılavuzu aramaya başlıyorsun.

Kimi “Ben çok açık sözlüyüm” diyor… Meğer filtresiz kabalıkmış. Kimi “Ben çok dürüstüm” diyor… Meğer karşısındakini kırmaktan keyif alıyormuş. Kimi “Ben böyleyim” diyor. İşte o cümle var ya… “Ben böyleyim.” İnsanlığın en kullanışlı bahanesi. Değişmeye niyeti olmayan herkesin hazır cevabı.

Bende eskiden insanlara çok anlam yüklerdim. Şimdi yüklemiyorum. Bazı insanlar anlam taşımıyor çünkü, sadece ağırlık yapıyor. Hayat bizlere çok net öğretiyor olması gereken her şeyi.

Sen herkesi memnun etmeye çalışırsan bu yolun sonunda bir bakmışsın kendini memnun edememişsin. Herkese yetmeye çalışırken, bir gün kendine geç kalırsın. Herkesi anlamaya çalışırsan da bazılarının anlamanın zaten mümkün olmadığını fark edersin. Ben o yüzden artık seçiciyim. Peki ya sen?

• Kim konuşuyor?
• Ne konuşuyor?
• Neden konuşuyor?
  Ve en önemlisi:
• Ben bunu neden dinliyorum?

Nedeni sen yaş aldıkça insanın tahammülü değil, filtresi gelişiyor. Eskiden saatlerce açıklama yapardım. Şimdi tek cümle yetiyor: “Sen öyle düşünüyorsan öyle düşün.” Bu cümle yıllarca süren tartışmalardan daha özgürleştirici.

Herkesin seni anlaması gerekmiyor. Herkesin seni sevmesi hiç gerekmiyor, herkesin seni onaylaması ise hiç ama hiç gerekmiyor. Bu noktadan sonra insan şunu anlıyor: Hayat, herkese kendini anlatma projesi değildir.

Bazen susmak cevaptır. Bazen gitmek. Bazen engellemek. Bazen de kahveni alıp olup biteni uzaktan seyretmektir… Bazı savaşlara katılmamak, korkaklık değil; akıl sağlığıdır.

“Ben normaldim, hayat bozdu.” Ama hakkını yemeyeyim… Hep sen mi kendini güncelleyeceksin? Biraz ben güncelledim. Artık herkese aynı kapıyı açmıyorum. Her söylenene inanmıyorum. Her gülümseyeni dost sanmıyorum. Ve en önemlisi, başkasının karmaşasını kendi huzurumun faturası olarak kabul etmiyorum.

Şimdi daha sakinim. Daha seçiciyim. Biraz daha yalnızım belki… Ama çok daha hafifim. Demek ki hayat beni bozmadı. Hayat, kimlere fazla güvendiğini bozarak gösterdi.

Ve galiba büyümek tam olarak bu: Bazı insanları kaybettiğinde üzülmek yerine, kendini yeniden kazandığını fark etmek. Ben normaldim, hayat bozdu. Sonra hayatı ben biraz düzelttim.

Vesselam..