Tozlu Rafların Sessizliği

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Siyaset ilginçtir. Bazen meydanlarda en yüksek sesle konuşanlar, aslında en büyük sessizliği kendi geçmişlerinde taşırlar.

Bir siyasetçi düşünün… Genç yaşta devletin en önemli makamlarının koridorlarında dolaşmış. Güçlü isimlerin yanı başında bulunmuş. Önünde açılan kapılar, birçok kişinin hayal bile edemeyeceği türden.

Sonra bir gün… Siyasetin değil, gecelerin renkli ışıkları cazip gelmiş. Şehrin eğlence mekânlarında konuşulan isim olmaya başlamış. Makam odalarındaki ciddiyet yerini masalardaki kahkahalara bırakmış. İnsanlar artık yaptığı görevleri değil, geceleri nerede görüldüğünü konuşur olmuş.

Hayat devam etmiş. Siyaset sahnesinden uzaklaşırken geride sadece hatıralar bırakmamış. Her adımın bir iz bıraktığı bu ülkede, bazı anılar sadece insanların hafızasında kalmaz. Devletin arşivleri de unutmayı pek sevmez.

Yıllar sonra aynı isim yeniden siyasete dönmüş. Bu kez kürsülerde… Masalara vuruyor… Sesini yükseltiyor… İktidarı en sert sözlerle eleştiriyor. Öyle bir öfke, öyle bir hırs ki, dinleyenler “Acaba gerçekten bu kadar cesur mu?” diye düşünmeden edemiyor.

Fakat siyaset sadece kürsüde söylenenlerden ibaret değildir. Kulisleri vardır. Fısıltıları vardır. Ve en önemlisi… Toz tutmuş raflardaki dosyaları vardır.

Derken uzak diyarlara yapılan seyahatler… Uzak Doğu’nun büyüleyici şehirleri… Lüks oteller… Renkli geceler… Eskisi unutuldu sanılırken yeni sayfaların eklendiği belgeler dosyalardaki yerini almış.

Elbette bunların ne olduğunu, doğruluğunu bilmeyiz. Ama siyasette bazen iddialar bile gerçeğin kendisi kadar ağır yük taşır.

Sonra… Bir sabah uyanıyoruz. Düne kadar iktidarı yerden yere vuran siyasetçi, bugün iktidarın saflarında. Düne kadar “Asla.” diyen, bugün “Aslında…” diye cümle kuruyor. Düne kadar yumruğunu kürsüye vuran el, bu kez aynı kürsüde iktidarı alkışlıyor.

İnsan ister istemez soruyor: Bu kadar keskin dönüşü sağlayan şey gerçekten nedir? Yoksa insan bazen geçmişinin gölgesinden kurtulabilmek için bugünün güneşine mi sığınıyor?

Belki de siyasetin en güçlü ideolojisi ne sağdır ne soldur. Belki de en güçlü ideoloji, insanın kendi dosyasını kapatma arzusudur.

Kim bilir… Belki hiçbir dosya yoktur. Belki de vardır ama hiç açılmayacaktır.

Fakat şunu unutmamak gerekir: Devletin hafızası insan hafızasına benzemez. İnsan unutur. Arşiv unutmaz. Tozlu raflar konuşmaz. Ama bazen tek kelime etmeden, en yüksek sesi onlar çıkarır.

Ve siyasette bazı dönüşler vardır ki… Pusulayla açıklanamaz. Ancak geçmişin gölgesiyle anlaşılabilir.