Ramazan’da Hayır mı Yapıyoruz, İsraf mı?

2

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Ramazan ayı, Müslümanlar için yalnızca aç kalınan bir zaman dilimi değil; nefsi terbiye etme, paylaşmayı öğrenme ve Kur’an-ı Kerim ile yeniden bağ kurma ayıdır. Bu ayın özü; gösterişte değil samimiyette, kalabalık sofralarda değil temiz niyette saklıdır.

Ramazan ayı, Müslümanlar için yalnızca aç kalma zamanı değildir. Bu ay, insanın kendisiyle yüzleştiği, vicdanını yokladığı ve Kur’an-ı Kerim ile bağını yeniden güçlendirdiği bir arınma mevsimidir.

Ramazan, sofradan önce niyetin sorgulandığı bir aydır.

Ancak son yıllarda Ramazan, ne yazık ki “iftar yarışları” ile anılır hale geldi. Belediyeler, kurumlar, vakıflar adeta birbirleriyle yarışır gibi her köşe başında iftar sofraları kuruyor. Peki gerçekten hayır mı yapıyoruz, yoksa farkında olmadan israfa mı hizmet ediyoruz?!

Bu soruyu sormadan Ramazan’ı idrak ettiğimizi söylemek mümkün mü?!

Bir iftar sofrasına bakın; yüzlerce kişiye yemek veriliyor, tabaklar dolup taşıyor. Ama iftar sonrası çöpe giden ekmekler, yarısı yenmemiş tabaklar, yerde kalan yiyecekler kimsenin dikkatini çekmiyor. Oysa Kur’an, israfı açıkça yasaklar. İsrafın olduğu yerde bereket olmaz.

Bugün kurulan birçok iftar sofrası, ne yazık ki hayırdan çok gösteriye dönüşmüş durumda. Kameralar, afişler, sosyal medya paylaşımları… Yardım sessizce yapılması gerekirken, alkış toplayan bir organizasyona evriliyor. Böyle olunca da hayır, samimiyetini kaybediyor.

Sormak gerekiyor: Bir sofrada yüzlerce tabak çöpe giderken, birkaç sokak ötede aç yatan insanlar varken bu gerçekten hayır mıdır?

Ramazan, tokun açın halini anlaması için vardır. Ama biz çoğu zaman tok sofralarda açlığı konuşuyoruz.

Oysa bugün; aynı kişilere her gün defalarca iftar verilirken, aynı sokakta aç kalanlar unutulabilmekte. Gerçek yoksullar sistemin dışında kalabilmektedir. Bu da yardımı bereketten çok, gösteriye dönüştürmektedir.

“Nokta Atışı” Yardım Neden Önemli?

İhtiyaç sahiplerinin arasına karışmadan, onların gerçek sorunlarını bilmeden “yardım yaptık” diyerek vicdanımızı rahatlatıyoruz.

Oysa Kur’an’ın emrettiği yardımlaşma gösterişsizdir, gizlidir, onur kırmaz. Sağ elin verdiğini sol elin bilmediği bir anlayıştır.

Sofra Değil, Vicdan Kurmak

Ramazan, masa kurma ayı değil; vicdan inşa etme ayıdır.

Bugün ise yardım çoğu zaman billboardlarda, afişlerde, gazete haberlerinde sergileniyor. Bir başka sorun da “aynı kişilere yapılan yardım” meselesidir. Aynı sofralarda aynı insanlar ağırlanırken; evinden çıkamayan yaşlılar, engelliler, tek başına çocuk büyüten anneler çoğu zaman sistemin dışında kalıyor. Kalabalık sofralar kuruluyor ama sessiz evler unutuluyor.

İşte asıl israf burada başlıyor. Sadece yemek değil, vicdan da israf ediliyor.

Oysa çözüm zor değil. Belediyeler ve kurumlar, büyük organizasyonlar yerine daha hedefli, daha adil, daha insani destek modelleri geliştirebilir. Evine sıcak yemek ulaştırılan bir aile, kalabalık bir sofradan çok daha anlamlıdır. Sessizce ödenen bir kira, afişlerle duyurulan iftardan daha değerlidir.

Ramazan, vitrin süsleme ayı değildir. Ramazan, reklam zamanı değildir. Ramazan, vicdan muhasebesi zamanıdır.

Bu ay bize şunu öğretmelidir; Ne kadar verdik değil, nasıl verdik? Kime verdik? Gerçekten ihtiyaç sahibine mi ulaştık?

Eğer verdiğimiz yemek çöpe gidiyorsa,

Eğer yardım fotoğraf için yapılıyorsa,

Eğer fakirin onuru zedeleniyorsa,

Orada hayırdan çok israf vardır.

Bugün Ramazan’ı yeniden düşünmek zorundayız.

Sofraların büyüklüğüyle değil, vicdanımızın derinliğiyle övünmeliyiz.

Çünkü bu ayın ölçüsü tabak sayısı değil, kalp temizliğidir.

Unutmayalım!

Hayır, sessizdir. İsraf, gürültülüdür. Ve çoğu zaman, hangisini yaptığımızı gürültüden anlayabiliriz.

Ramazan, fotoğraf verme ayı değil; hesap verme ayıdır.

Ramazan, yarış ayı değil; arınma ayıdır.

İftar sofraları elbette değerlidir. Ancak samimiyet yoksa, adalet yoksa, bilinç yoksa; o sofralar sadece kalabalık üretir, bereket üretmez.

Bugün ihtiyacımız olan şey daha çok masa değil; daha çok merhamet, daha çok adalet, daha çok Kur’an bilincidir. Çünkü Ramazan, gösterişle değil; samimiyetle güzeldir.