Mutfaktaki Yangın ve Toprağın Çağrısı

1

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Gözümüzü uzaklara, haritaların soğuk çizgilerine ya da suni tartışmalara çevirmeden önce bakmamız gereken asıl yer; ananın kaynattığı tencere, babanın pazar dönüşü taşıdığı dertli file ve mutfaktaki sönmeyen yangındır. Bugün temel yiyecek maddelerindeki önü alınamayan fiyat artışları, toplumun her kesimini ortak bir kaygıda birleştiriyor. Kırmızı etin uzun süredir uzak kaldığı sofralarda, dar gelirlinin en temel sığınağı olan beyaz et de yaşanan çalkantılar ve piyasa darlıkları nedeniyle artık el yakıyor.

Vatandaşın “Yarın ne yiyeceğiz, neyi kısacağız?” sorusu, sadece bir geçim derdi değil; insanca yaşama hakkının en saf, en hakiki haykırışıdır.

Büyük düşünürümüz Cemil Meriç, fildişi kulelerden sokağa tepeden bakanlara inat, hakikatin altını çizer: “İdeolojiler, idraklerimize giydirilen deli gömlekleridir. Bizim asıl vazifemiz, o gömlekleri yırtıp sokağın çıplak hakikatine, insana dokunmaktır.” Bugün sokağın çıplak hakikati, mutfaktaki yangındır. Siyasetin ve teorilerin kalıplarını bir kenara bırakıp bu hakikatle yüzleşmek, insana dokunmanın ilk şartıdır.

İnsanlık tarihi boyunca devletlerin büyüklüğü, fethettikleri topraklarla değil; en zayıf vatandaşının sofrasındaki huzurla ölçülmüştür. Sokağın sorduğu o amansız soru –”Yarın ne yiyeceğiz, neyi kısacağız?”– aslında modern dünyanın felsefi bir iflasıdır. Tam da bu çaresizliğin ortasında, bu toprakların vicdanı olan bir halk ozanının teli titrer avaz avaz. Sazını göğsüne bastırıp feryat eder sokağın diliyle:

“Koyun rızkın arar boş bir ovada,
Tavuk feryat eder, can var yuvada.
Et lüks oldu zengine, tencere boş havada,
Evlat aç beklerken, dert kaynar tavada.

Yiğit muhtaç olmuş kuru ekmeğe,
Gücümüz yetmiyor bir et yemeye.
Halk pazar yerinde döndü şaşkına,
Adalet nerede Hak’kın aşkına?”

Umut Var mı?

Peki, bu karanlık tablonun içinde bir ışık, bir umut var mı?

Cemil Meriç, kurtuluşun ve bir arada kalmanın formülünü yine kendi sarsıcı üslubuyla verir: “Kelimelerle kurulan köprüler yıkılırsa, geriye sadece uçurumlar kalır.” Bugün bizi birbirimize bağlayan o en güçlü köprü; ortak acımız, ortak tasamız ve dürüstçe bölüşmek istediğimiz ekmeğimizdir. O köprüleri yıkmaya çalışan her türlü ayrıştırıcı dile karşı durmak, birliğin ilk adımıdır.

Bir diğer fikir abidemiz Nurettin Topçu da umudun adresini şu sözüyle mühürler: “Millet, toprağın altında yatanlarla, üstünde biten ekmeğin ve o ekmeği kazanan alın terinin mukaddes birleşimidir.”

Umut; üretimi kutsal bilmekte, toprağa emek veren çiftçiyi, ahırında hayvanını besleyen yetiştiriciyi ve her şeye rağmen dürüstçe çalışan esnafı yeniden baş tacı etmektedir. Biz o deli gömleklerini yırtıp attığımızda, Meriç’in bahsettiği gönül köprülerini kurduğumuzda ve Topçu’nun işaret ettiği o “alın terinin mukaddes birliğine” sarıldığımızda hiçbir kriz kalıcı olamaz. Anadolu toprağı cömerttir; asırlardır ne kıtlıklar, ne zorluklar görmüş ama her seferinde birliğini koruyan insanının eliyle yeniden bereketlenmiştir.

Kara kış ne kadar çetin geçerse geçsin, bu milletin özündeki cevher asla sönmez. Çünkü bu toprakların istiklal ve ümit şifresi, Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün o değerli sözünde gizlidir:

“Gidip, Toros Dağları’na bakınız, eğer orada bir tek Yörük çadırı görürseniz ve o çadırda bir duman tütüyorsa, şunu çok iyi biliniz ki bu dünyada hiçbir güç ve kuvvet asla bizi yenemez.”

İşte o çadırlar orada durdukça, o çoban ateşleri yandıkça ve bu halkın üretme iradesi tükenmedikçe, bu mutfaktaki yangın da elbet sönecek, ardı mutlaka bahar olacaktır.