DEĞER MİYDİ

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

İnsan, elindekinin kıymetini neden kaybettikten sonra anlar? Bir insanın, bir dostluğun, sağlığın, huzurun, hatta sıradan geçen bir günün bile ne büyük nimet olduğunu anlamak için illa yokluğunu mu yaşamak gerekir?

Hayatın telaşı içinde ne çok şeyi erteliyoruz. Bir gönül almayı, bir özür dilemeyi, bir dostun kapısını çalmayı… Bazen gururumuza yeniliyor, bazen haklı çıkmak uğruna sevdiklerimizi kırıyoruz. Üstelik yarının bize neler getireceğini bilmeden.

Sonra bir gün geliyor, söyleyecek sözümüz oluyor ama dinleyecek kimse kalmıyor.

Daha geçenlerde eski bir dost, eski bir müvekkil… Sırtından vurularak rahmetli oldu….. gitti.

Eski dost, eski ,eski , eski …!?

Eski arkadaş, eski müvekkil… Ne kadar kolay söylüyoruz şu eski kelimesini. Oysa bir zamanlar hayatımızın içinde olan insanlar bunlar. Aynı sofraya oturmuş, aynı yolda yürümüş, iyi kötü günler paylaşmışız. Sonra zaman geçmiş, yollar ayrılmış, görüşmeler seyrekleşmiş. Derken bir haber geliyor, insan ne diyeceğini bilemiyor. Daha dün arayıp konuşabileceğin birinin artık bu dünyada olmadığını öğreniyorsun.

İster istemez düşünüyor insan. Bir selam vermek, hâl hatır sormak, geçmişten iki kelime konuşmak bu kadar mı zordu? Hayatın bu kadar kısa, ölümün bu kadar yakın olduğunu bilirken neden bazı şeyleri hep yarına bırakıyoruz?

Bir de işin başka tarafı var. Dün birlikte yol yürüdükleri insanları bugün çıkarları uğruna gözden çıkaranlar, kendilerine duyulan güveni hiçe sayanlar, verilen emeği ve gösterilen vefayı değersizleştirenler… Bunları gelip geçici bir mesele, sıradan bir tercih sanmasınlar.

Çünkü insan bazen ihanetten çok, kendisine hiç değer verilmemiş gibi hissettirilmesini unutamıyor. Hele bir de yapılan yanlış bile bile yapılmışsa, açılan yaranın kapanması kolay olmuyor.
Gün gelir, insan yaptığının farkına varır, bir özürle geçmişi düzeltmek ister. Ama hayat her zaman o fırsatı vermez. Pişmanlık kapıyı çaldığında, bazen o kapıyı açacak kimse kalmamış olur.

Shakespeare, II. Richard adlı eserinde şöyle der:

“Ben zamanı boşa harcadım, şimdi de zaman beni harcıyor.”

Ne kadar doğru bir söz. Geçip giden zamanın, gösterilmeyen sevginin, esirgenen güzel sözlerin hesabını insan günün birinde kendi vicdanına veriyor. O gün geldiğinde ne makamın ne mevkinin ne de haklı çıkmış olmanın bir kıymeti kalıyor.

Peki, sonradan duyulan pişmanlık neyi değiştirir? Dökülen gözyaşları kaybedileni geri getirir mi? Zamanında bilinmeyen kıymetin, yokluğunda anlaşılması kime ne kazandırır?

Bir anlık öfke, gereksiz bir inat, üç günlük dünya için kırılan gönüller… Bazen insan dönüp geçmişine baktığında, uğruna nice dostlukları, sevgileri, yılları feda ettiği şeylerin aslında ne kadar önemsiz olduğunu görüyor.

İnsan öyle zamanlar yaşıyor ki kazandığını sanırken en kıymetli şeylerini kaybediyor. Üstelik her kaybın bir telafisi de olmuyor. Kimi kırgınlıklar zamanla unutulsa da kimi yaralar insanın içinde ömür boyu kalıyor.

Karacaoğlan’ın asırlar öncesinden söylediği gibi:

Vara vara vardım ol kara taşa,
Hasret ettin beni kavim kardaşa,
Sebep ne gözden akan kanlı yaşa,
Bir ayrılık, bir yoksulluk, bir ölüm.

Aslında hayat dediğimiz de bundan ibaret değil mi? Bir gün varız, ertesi gün yokuz. Bugün yüzüne bakmadığımız, selamını esirgediğimiz, gönlünü kırdığımız insanı yarın görmek istesek de göremeyebiliriz.

Onun için insan, elindekinin kıymetini vaktinde bilmeli. Dostluğun da sevginin de güvenin de bir sınırı olduğunu unutmamalı. Hele kendisine gönülden değer veren insanları, nasıl olsa hep yanımda olurlar diye düşünmemeli.

Çünkü bu dünyada her şeyin bir karşılığı bulunabilir belki ama kaybedilen zamanın, yıkılan güvenin ve kırılan bir gönlün karşılığını bulmak her zaman mümkün olmuyor.

Günün sonunda insanın kendisine soracağı soru belli:

Bunca gurura, bunca inada, bir anlık menfaate, kırılan gönüllere ve kaybedilen güzel günlere…