Bu Şehrin Adı “AYDIN” Siyaseti “KARANLIK”

3

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Aydın’da Siyasetin En Büyük Engeli: Başarının Cezalandırılması

Aydın’da yıllardır değişmeyen bir siyasi refleks var: Başarılı olanı cezalandırmak, vizyon sahibini sürmek, halkın sevdiği kamu görevlisini bir tehdit olarak görmek.

Bu şehrin siyasetçileri, hele ki kendi içlerinden yetişmiş Aydınlı bir müdür, mühendis, eğitimci veya kanaat önderi ortaya çıktığında, onu sahiplenmek yerine ilk fırsatta “rakip” olarak etiketlemeyi marifet sanıyorlar. Siyasi geleceklerini güvence altına almak adına başarıyı değil, sadakati ölçü kabul eden bu bakış açısı, Aydın’ın bugün içine sıkıştığı kısır döngünün en temel nedeni.

Başarılı Kamu Görevlisine “Ceza” Gibi Tayin

Aydın’da kamuoyunun sevdiği, iş üreten, insan ilişkileri güçlü, vizyoner bir yöneticinin başına ne gelir?

Çok basit: Siyasetçiler tarafından ya terfisi engellenir ya da sinsice tayini çıkarılır.

Halkın sorunlarını çözen, gençlere dokunan, çevresini ayağa kaldıran, kurumu örnek hâle getiren bir bürokrat Aydınlı ise iki kat daha büyük tehdit olarak görülür. Çünkü Aydın siyasetinin bir bölümü, başarıyı paylaşmak yerine kıskanmayı tercih ediyor.

Bu insanlar tayin edilirken çocuklarının okul arkadaşlarından kopacağını, aile düzenlerinin bozulacağını, yıllardır emek verdikleri ortamın dağılacağını çok iyi bilirler.

Ama umurlarında değildir.

Önemli olan kendi siyasi konforlarının korunmasıdır.

Aydın’ın Gelişimini Engelleyen Asıl Güç

Trajik bir tablo var: Kamuoyu ile arasına duvar örmüş, makam odasından çıkmayan, vizyonu sıfır, görev yaptığı şehre, topluma dokunmayan idareciler…

Aydın’da bu tip yöneticilere garip bir şekilde dokunulmazlık zırhı sağlanır.

Neden mi?

Çünkü bu yöneticiler, siyasilerin koltuğunu sallamaz. Bir proje hayalleri yoktur, toplumsal karşılıkları oluşmaz, ilgi görmezler.

Dolayısıyla siyasiler için asla “tehdit” değildirler. Bu nedenle de Aydın’ın gelişimine sıfır katkı sağlayan bu yönetici tipinin sırtı her dönem sıvazlanır, görev süresi uzatılır, hatta terfi bile ettirilir.

Aydın’ın kritik kurumları yıllardır aynı döngüye mahkûm olmuş hâlde: Vizyon yok, proje yok, ilerleme yok.

Kıskançlık Siyaseti Aydın’ın Temsil Gücünü Bitirdi

Aydın bugün Türkiye siyasetinde etkisini yitirdiyse, bunun tek nedeni Ankara’da güçlü isimlerin olmaması değildir.

Asıl sebep, Aydın’daki siyasetin kendi evlatlarını tüketme alışkanlığıdır.

Başarılı yöneticiyi rakip görmek, potansiyeli tehdit olarak algılamak, toplumsal karşılığı olan herkesin önünü kesmek…

Bu zihniyet Aydın’ı büyütmez, Aydın’ı küçültür. Bu nedenle Aydın, ülke siyasetinde artık sesi cılız çıkan bir şehir hâline gelmiştir.

Çünkü başarıyı yükseltmek yerine boğan, vizyonu desteklemek yerine cezalandıran bir yapı, kendi temsil iradesini de kısırlaştırır.

Aydın’ın İhtiyacı Belli: Cesur, Entelektüel, Vizyoner İdareciler

Bugün Aydın’ın en büyük ihtiyacı:

• Proje üretebilen,
• Vatandaşla konuşan,
• Masasına değil sahasına güvenen,
• Bilgisiyle, duruşuyla toplumda karşılığı olan,
• Siyasetten değil kamu yararından talimat alan idarecilerdir.

Ama bunlar Aydın’da ortaya çıktığında önleri açılmıyor; tam tersine hedef hâline getiriliyor.

Hangi şehir bu kadar vizyonerini sürer de gelişmiş sayılır? Hangi toplum kendi değerlerini kaçırarak güç kazanır?

Aydın’ın önünü tıkayanlar, Aydın’ın büyümesine engel olan tam da bu dar çerçeveli siyasi anlayıştır.

Aydın’ın Ankara’daki Sesinin Cılızlaşma Nedeni: Siyasetin Kronik Kıskançlığı

Aydın bugün ülke siyasetinde neden etkisiz bir şehir hâline geldi? Neden masada değil hep “gündemde” kalıyor? Neden temsil gücü yerlerde sürünüyor?

Cevap basit: Çünkü Aydın kendi değerlerini kendi eliyle tüketiyor.

Ankara’ya gidecek potansiyeli olan her isim, Aydın’da daha nefes alamadan bastırılıyor.

Halkın sevdiği her yönetici “düşman” ilan ediliyor.

Vizyonu olan her bürokrat “tehlike” damgasıyla uzaklaştırılıyor.

Sonra da çıkıp, “Aydın niye büyümüyor?” diye soruyorlar.

Bu Şehri Kim Kurtarır? Cesaret, Vizyon ve Biraz da İnat

Aydın’ın geleceği; kıskançlık, kompleks, küçük hesaplarla değil, başarıyı ödüllendiren, vizyonu sahiplenen, halkın değer verdiği insanları koruyan bir siyasetle kurtulabilir.

Aydın’ın geleceği için formül basit ama uygulaması zor: Cesur idareciler, entelektüel birikime sahip yöneticiler, başarıya değer veren bir siyaset aklı.

Bunlar olmazsa ne olur?

Şu an olduğu gibi…

Başarılı olan sürülür, vasat olan terfi eder. Aydın’ın kaderi bu olmamalı. Ama bu zihniyet değişmezse bir gün şu cümle kaçınılmaz hâle gelecek:

“Aydın, kendi evlatlarını kendi eliyle tüketen şehir olarak anılacak.”

Ama mevcut tabloyla devam edilirse bir gün şu cümle tarih kitaplarında yerini alacaktır:

“Aydın, kendi değerlerini tükettiği için geride kaldı.”