Pusulasız Rehber Çağında: İnsan Ruhuna Dokunmanın Sorumluluğu

6

BEĞENDİM

ABONE OL

News

1

Merhaba değerli okurlar,

Ben Banu Aktaş. Eğitmen, yaşam koçu ve her şeyden önce insan hikâyelerini dinlemeyi seven bir yol arkadaşıyım. Ben insana inanıyorum. Çünkü insan, düştüğü yerden ayağa kalkabilecek güce sahiptir. Eğitmen kimliğimle bilgiyi, yaşam koçu kimliğimle farkındalığı buluşturarak; insanların kendi potansiyellerini keşfetmelerine, hayatlarına daha bilinçli ve cesur adımlarla yön vermelerine eşlik ediyorum. Benim için başarı, bir insanın kendi içindeki ışığı yeniden fark ettiği o andır.

Bugün bu köşede sizlerle ilk kez buluşurken, son yılların en çok konuşulan ama bir o kadar da yanlış anlaşılan kavramlarından biri olan yaşam koçluğu üzerinde konuşmak istiyorum. Çünkü artık hepimiz bir şeylerin hızla tüketildiği bir çağda yaşıyoruz. Bilgi birkaç saniyede karşımıza düşüyor, insanlar birkaç cümleyle uzman ilan ediliyor ve ne yazık ki insan ruhu da zaman zaman “TREND” malzemesine dönüşebiliyor.

Oysa yaşam koçluğu, sosyal medyada motivasyon cümleleri paylaşmaktan ibaret değildir. Bir insanın hayatına dokunmak, büyük bir sorumluluk, etik duruş ve derin bir farkındalık gerektirir. Yaşam koçluğu, bir insanın hayatını yönetmek değildir. Onun adına karar vermek hiç değildir. Akıl vermek, öğüt sıralamak ya da “ben senin hayatını değiştireceğim” demek de değildir.

Yaşam koçluğu, insanın kendi içindeki cevabı bulmasına yardımcı olma sanatıdır. Bazen insanlar ne yapacaklarını bilmediklerini düşünürler. Oysa çoğu zaman sorun, cevabı bilmemeleri değil, kendi seslerini gürültünün içinde kaybetmeleridir. Çözüm onların içindeyken, sadece uzun zamandır kendi seslerini duyamamışlardır. İyi bir yaşam koçu, o sesi yeniden duyabilmeleri için alan açar.

Fakat günümüzde görüyoruz ki yaşam koçluğu kavramı ciddi bir anlam kaybına uğramaktadır. Bir kitap okumakla, bir haftalık eğitim almakla, sosyal medya hesabından etkileyici cümleler kurup paylaşmakla insanların hayatına yön verebilecek yeterliliğe ulaşıldığı düşünülüyor.

Oysa ki iyi bir yaşam koçu, duyamadıkları o sesi duyurabilmeleri için doğru soruları sorar. Çünkü doğru sorular bazen doğru cevaplardan daha değerlidir. İnsan hayatı bu kadar kolay emanet edilecek bir alan değildir. Çünkü herkes yaşam koçu olamaz. Tıpkı herkesin öğretmen, doktor veya terapist olamayacağı gibi. İnsan dinlemek sabır ister. İnsan anlamak empati ister. İnsanın yükünü taşımaya çalışmadan ona eşlik edebilmek ise olgunluk ister. En önemlisi de etik ister.

Çünkü karşımızdaki kişi belki de hayatının en kırılgan dönemini yaşamaktadır. Bir cümlemiz onu ayağa kaldırabileceği gibi, yanlış bir yönlendirme onu daha büyük çıkmazlara da sürükleyebilir. İşte bu yüzden yaşam koçluğu popüler olmak değil, sorumluluk almaktır. İnsanların çaresizliklerinden haksız kazanç elde etmek değil, onlara kendi güçlerini fark ettirmektir. Kendine hayran danışanlar değil, kendine güvenen bireyler yetiştirmektir.

Ben bu mesleğin özüne hâlâ inanıyorum. Çünkü insanın içinde muhteşem bir iyileşme gücü olduğuna inanıyorum. Yeter ki ona biri yeniden kendisini hatırlatsın. Belki de hepimizin hayatında ihtiyaç duyduğu şey kurtarılmak değil, görülmektir. Ve bazen de bir insanın hayatında ihtiyaç duyduğu şey; ona ne yapacağını söyleyen biri değil, yürüdüğü yolda yanında ışık tutan bir yol arkadaşıdır. Onu kendi ayakları üzerinde durabilecek kadar güçlendirir.

Ben bu mesleğe insanların hayatını “değiştirmek” için değil, onların zaten sahip oldukları gücü hatırlatabilmek için inanıyorum ve yapıyorum.

Bu köşede bundan sonra birlikte; insanı, hayatı, ilişkileri, yeniden başlamayı, motivasyonu, kişisel gelişimi ve yaşamın içindeki görünmeyen ayrıntıları konuşacağız. Çünkü insan, sadece nefes alan bir varlık değildir. İnsan; düşen, yeniden ayağa kalkan, cesaret eden, kaybolan ve tekrar kendini bulan bir yolculuktur.

Yargılamadan dinlemek, anlaşılmak ve yeniden başlayabileceğine dair içindeki umudu hatırlatmak… Bazen insan yaş almakla büyümüyor, kendine dürüstçe bakabildiğinde o an hayatı başlıyor. Ve bence hayatın en önemli sorusu şu: “Başkalarının kim olduğunu öğrenmek için o kadar çabalarken, kendimizin kim olduğunu öğrenmek için ne kadar emek veriyoruz?”

Bu yolculuğumuzda bundan sonra birlikte düşüneceğiz. Birlikte sorgulayacağız. Belki bazen aynı satırda susacağız. Ama her yazımın sonunda size şunu hatırlatmak isteyeceğim: Kendinize rağmen değil, kendinizle birlikte yürümeyi öğrenin. Çünkü insanın hayatta varacağı en güzel yer, sonunda kendine yabancı olmaktan vazgeçtiği yerdir.

Ve unutmayalım… Bu hayatta herkes yol gösterebilir; fakat çok az insan gerçekten yol arkadaşlığı yapabilir.

Benimle yol arkadaşlığı yapmaya hazır mısınız? Ben çok hazırım ve bir o kadar da heyecanlıyım. Dilerim bu satırlar, kendi yaşamınızın pusulasını yeniden elinize almanız için küçük bir hatırlatma olur. Uzun yolculuklar bile, insanın kendine doğru attığı ilk adımla başlar.

Sevgiyle, farkındalıkla ve insan olmanın sorumluluğunu unutmadan…

İnsanın mesleği insan olunca…