Büyükşehir Meclisi’mi Azar Salonu mu?

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Yerel demokrasinin kalbi olması gereken Büyükşehir Belediye Meclisi, ne yazık ki Aydın’da uzun süredir bir otorite gösterisi sahnesine dönüştürülmüş durumda.

Meclis başkanlığı koltuğunda oturan Özlem Çerçioğlu’nun, AK Parti’ye geçişinden sonra sergilediği tavır ve üslup, bu dönüşümün en çarpıcı göstergesidir.

Meclis sıralarında oturanlar ilkokul öğrencileri değil; halkın oylarıyla seçilmiş belediye başkanları ve meclis üyeleridir. Buna rağmen “sus”, “konuşma”, “söz vermedim”, “geç kardeşim geç” gibi ifadelerle azarlanmayı normalleştiren bir yönetim anlayışı, ne demokratiktir ne de kabul edilebilir.

Bu dil, bir Büyükşehir Belediye Başkanı’na değil; olsa olsa bir mahalle kabadayısına yakışır.

Unutulmamalıdır ki; meclis başkanlığı bağırma, susturma, sindirme ve aşağılama makamı değil; adalet, tarafsızlık ve saygınlık makamıdır.

Meclisin vakarını korumak, muhalefeti susturmak değil; söz hakkını güvence altına almaktır.

Özlem Çerçioğlu’nun bugün yaptığı ise tam tersidir: Meclisi yönetmek yerine, meclise hükmetmeye çalışmaktadır.

Dahası var; her meclis günü belediye önü, girişi ve meclis salonu polis koridoru ve kontrolü içinde.

Her meclis toplantısında salonun AK Parti il-ilçe yöneticileri, parti üyeleri ve Büyükşehir bürokratlarıyla adeta bilinçli şekilde doldurulması, basın mensuplarının ses ve görüntü almasını zorlaştırmakta, hatta fiilen engellemektedir. Bu tablo şunu açıkça göstermektedir: Şeffaflıktan korkan yönetim, kalabalığın arkasına saklanır.

Basın susturulursa gerçekler konuşulmaz sanılıyor.

Oysa gerçekler, bastırıldıkça daha gür çıkar.

Buradan AK Parti yönetimine de açık bir sorumluluk düşmektedir. Bugün bu üsluba sessiz kalanlar, yarın aynı tahammülsüzlüğün hedefi olduklarında söyleyecek söz bulamayacaklardır.

Siyaset, günü kurtarma sanatı değildir. İlke işidir, duruş işidir.

Aydın Büyükşehir Meclisi; kişisel hırsların, parti içi güç gösterilerinin ve kaba üslubun arenası değildir.

Orası Aydın halkının iradesinin temsil edildiği saygın bir kürsüdür.

Demokrasilerde ses yükseltenler değil, sözü kesenler kaybeder. Tarih bunun örnekleriyle doludur.