Basınımızın Güzide Temsilcileri(!)

3

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Bütün toplantılar aynı nakaratla açılır: “Basınımızın güzide temsilcileri.”

Bu bir nezaket değildir. Bu bir refleks de değildir.

Bu, içi boşalmış bir ezberdir. Söylenir ve geçilir…

Üzerinde düşünülmez. Karşılığı yoktur. Aslında basın kimsenin gözünde güzide falan değildir. Bazen dışlanan, bazen de çağırılandır.

Sadece işe yaradığında lüzumludur. Gerektiğinde vitrin süsü olur, gerektiğinde ayakaltı paspası.

Basın yazar, yeri gelir över, yeri gelir eleştirir.

Övgü geldi mi salonda bahar havası eser. Koltuklar kabarır. Egolar tavan yapar. Ekran görüntüleri alınır. Çarşaf çarşaf paylaşılır.

O an gazeteci, dünyanın en dürüst insanıdır. Eleştiri geldi mi tiyatro biter. Aynı kalem anında hedef olur.

Aynı gazete bir gecede düşman ilan edilir. Soru hiç değişmez: “Sen kimin adamısın?” “Kime satıldın?” “Bu yazıyı sana kim yazdırdı?” “Önüne kim kemik attı?” Cümleler sertleşir. Ses tonu yükselir. O sahte saygı anında buharlaşır.

Artık gazeteci değilsindir. Satılıksındır, beslemesindir, çakmasındır, trollsündür. Hakaret sıradanlaşır, itham normalleşir, tehditler satır aralarına sinsice yerleşir. Gazetecinin kaderi budur! Şaşırmazsın.

Alışırsın bu çiğliğe, en okumuşundan en cahiline aynı dili duyarsın. Makam fark etmez, diploma fark etmez.

Gazeteciler Günü gelir, her yer bir anda basın dostu dolar.

Mesajlar yağar, özgür basın nutukları atılır.

Demokrasi kelimesi ağızlarda sakız olur, “basın baş tacıdır” masalları anlatılır.

Ertesi gün mü? Kaldığı yerden devam…

Aynı baskı, aynı öfke, aynı tehdit dili…

Kimse gazeteciyi sevmez. Sadece sever gibi yapar. “Sizden mi, bizden mi?” ayrımı mide bulandırır.

Basın parsel parsel bölünür. Etiketlenirsin, fişlenirsin, tarafsızlık suç sayılır. Eleştiri ihanet olur. Yerelde ateş daha yakındır, nefesleri ensende hissedersin.

İşin ucu ilana dayanır, reklama dayanır, geçim derdine dayanır, doğruyu yazarsan kapılar kapanır, yanlışı yazmazsan yüzler asılır, güçlüye dokunursan yalnızlığın tescillenir. Taraf olmazsan arada ezilirsin.

Taraf olursan gazeteci olmazsın.

Mesele tam olarak budur.

Alkışlandığında da yalnızsın, hedef alındığında da yalnızsın.

Ve yine söylenir o cümle alkış bekleyerek, itaat umarak, sessizlik satın almaya çalışarak:

“Basınımızın güzide temsilcileri.”